Mijn verhaal

Ik weet uit eigen ervaring dat het leven en de dood onafscheidelijk met elkaar verbonden zijn. Het is niet vanzelfsprekend dat geliefden samen oud worden.

Ik herinner me nog goed dat ik omstreeks 2003 een keer buiten liep en me realiseerde hoe gelukkig ik was. Ik had een lieve man, twee schatten van zoontjes, mijn ouders en schoonouders waren nog in leven en we waren allemaal in goede gezondheid. Heel vreemd dat ik me dit zo duidelijk realiseerde vlak voordat alles anders werd.

In 2003 kreeg mijn vader kanker en hij overleed 2 jaar later. Veel tijd om te rouwen had ik niet omdat ik mij een paar weken later ernstige zorgen maakte over de gezondheid van mijn man. Helaas terecht, hij bleek ook kanker te hebben. Net als mijn vader overleed hij twee jaar later, het was inmiddels 2007. Ik was op mijn 38ste ineens weduwe met 2 kinderen van 8 en 10 jaar.

Het verwerken van het verlies van twee dierbaren duurt lang. Verdriet en rouw horen vanaf dat moment bij het leven. En ondertussen gaat het leven ook gewoon door. De kinderen worden groter en zelf ben ik inmiddels weer getrouwd. Het gaat echt heel goed met ons. Ondanks het verdriet. Dat zit diep vanbinnen en heeft zich daar genesteld.

Van de begrafenis van mijn vader herinner ik me nog vlagen. Hoe het was, dat er sneeuw lag en dat mijn oudste zoon zo dapper was om iets voor te lezen. Van de crematie van mijn man is gelukkig een fotoreportage. Een bevriende fotograaf bood mij aan deze foto’s te maken. Ik zou daar toen zelf niet aan hebben gedacht. Nu weet ik wat de waarde is van zo’n album. Even terug kunnen kijken hoe druk het was. Wie er waren. Hoe de sfeer in het crematorium was. Ook mijn kinderen kunnen als ze dat willen nog eens terug kijken hoe mooi deze plechtigheid geweest is.

Ik geef toe, ik bekijk deze foto’s niet vaak. Maar het heeft veel waarde dat ik ze heb.
Het is een tastbare herinnering aan een dag die ik in een roes heb beleefd.

Dit gun ik iedereen. Hoe vaak hoor ik niet dat anderen het zo erg vinden dat ze deze beelden niet hebben. Dat niemand hen erop heeft gewezen dat er een mogelijkheid is om een reportage te laten maken van zo’n belangrijke gebeurtenis.

Het is mijn missie om mensen bewust te maken van het bestaan van gespecialiseerde afscheidsfotografen.

Mensen die weten wat het is om zo’n intieme gebeurtenis op een stijlvolle manier vast te leggen. Fotografen die weten hoe ze zich moeten gedragen tijdens een uitvaart en ondertussen de mooiste momenten weten vast te leggen op foto’s.
Voor later. Om al dat medeleven nog eens te voelen. Om nogmaals afscheid te nemen. Waar en wanneer je maar wilt.
Gewoon door de foto’s nog eens te bekijken.