Emoties bij afscheidsfotografie.

Er wordt mij regelmatig gevraagd of het niet heel erg moeilijk is om de emoties niet binnen te laten komen. “Kan jij dat? Zou niets voor mij zijn.”

Van mijzelf kan ik zeggen dat ik best een emotioneel gevoelig persoon ben. Als iemand huilt kan ik spontaan meehuilen zonder dat ik weet wat er aan de hand is. Empathie, het is prachtig maar soms wel eens lastig of gĂȘnant. Hoe doe ik dat dan in mijn werk?

Ten eerste merk ik bij elke reportage dat er momenten zijn dat het me wel raakt. Een bepaalde speech of muziekstuk komt gewoon binnen. Hoe hard ik ook mijn best doe om afstand te houden. Op zulke momenten zorg ik dat ik uit het zicht sta van aanwezigen en ik heb dan ook altijd een zakdoekje in mijn broekzak. Gelukkig is dit een moment en kan ik gewoon mijn werk blijven doen.

Het meeste van de tijd lukt het me wel om me te beschermen tegen de heftige emoties van de zaal. Over het algemeen ken ik de overledene of de familie niet en is het makkelijker om de emoties bij deze mensen te laten.

Anders wordt het als het een uitvaart van een bekende betreft. Ik heb het afgelopen jaar een paar keer een uitvaart van een familielid mogen fotograferen. Hierbij wordt het een stuk lastiger om deze afstand te bewaren. Alle verhalen van de sprekers kende ik en ik begreep zo goed hoe erg deze mensen gemist zullen gaan worden. Al die verdrietige familieleden in de zaal waarvan ik precies wist wat hun relatie met de overledene was. Dat maakt het wel een stuk moeilijker.

Gelukkig heb ik een camera in mijn handen. Wanneer ik aan het fotograferen ben heeft dit ook mijn aandacht nodig. Ik ben geconcentreerd bezig en moet “mijn kop erbij houden”. Hierdoor ontstaat automatisch een professionele houding. Zo kan ik dus toch mijn werk uitvoeren terwijl alles wat er om mij heen toch echt wel bij mij binnenkomt. Bij zo’n uitvaart heb ik echt wel een extra zakdoekje nodig en daar ben ik dan dus op voorbereid.

Ik schreef net dat ik deze uitvaart heb mogen fotograferen. Het woordje mogen klinkt misschien wat vreemd in dit geval. Maar ik weet dat een mooie fotoreportage van een uitvaart zeer waardevol kan zijn voor de nabestaanden. Ik vind het daarom een eer als ik deze foto’s voor hen mag maken en ik ben blij dat de familie gekozen heeft om dit te laten doen. Een uitvaart is een heel droevig en emotioneel, maar ook vol van liefde en troost.

 

Dit bericht is geplaatst in Schrijfsels. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *